دسته ای از بیماری های قلبی است که از هر 200 نفر، یکی را مبتلا می کند. از شایع ترین حالات آن عبارتند از:
ناهنجاری های دریچه ها، تنگی آئورت، ضایعات شنت (نوعی ناهنجاری که سبب می شود خون اکسیژن دار مجددا به شش های تلمبه شود.)یا تترالوژی فالو (نقصی که معمولا سبب «کبودی کودک»می شود.) ممکن است برخی از این حالات ارثی باشند. اما غالبا علت آن نامعلوم است. در بسیاری از موارد می توان چنین ناهنجاری هایی را از راه جراحی اصلاح کرد.

بیماری اکلیلی (کرونری)

سرخرگ های اکلیلی تامین کننده ی خون ماهیچه ی قلب هستند. اگر پوشش درونی این سرخرگ ها به تدریج بر اثر تجمع بافت چربی (آتروما) ضخیم شود، مقطح درونی رگ باریک می شود، و خون رسانی به قلب کاهش می یابد. همین سبب حمله های درد سینه (آنژین) میشود که غالبا در پی فعالیت بدنی عارض می شوند. اگر لخته خونی که در چنین راه باریکی تشکیل شود (ترومبوز کرونر)، سرخ رگ کاملا بسته می شود، که به سکته ی قلبی (انفار کتوس میوکارد) یا حتی مرگ ناگهانی می انجامد. مهم ترین عوامل که شخص را مستعد بیماری اکلیلی میکنند عبارتند از کشیدن سیگار، فشار خون بالا و زیاد بودن مقدار کلسترول در خون. از دیگر عوامل خطرآفرین میتوان از چاقی، ورزش نکردن، دیابت، فشارهای روانی و عوامل ارثی نظیر سابقه ی بیماری اکلیلی در دیگر اعضای خانواده نام برد. درمان های دارویی بسیار اکنون در دسترس هستند و از طریق جراحی می توان خون را از سرخ رگ تنگ شده به سرخ رگ دیگری هدایت کرد.

بیماری قلبی ناشی از افزایش فشار خون

حالتی است که از فزونی بلند مدت و درمان نشده ی فشار خون ناشی می شود. زیاد بودن فشار خون در سرخرگ ها باعث می گردد قلب مجبور شود در برابر مقاومت بیشتری خون را تلمبه کند این بار اضافی در ابتدا سبب ضخیم شدن ماهیچه ی قلب، و سپس بزرگی خود قلب می شود. اگر درمانی صورت نگیرد، قلب دیگر قادر به کار نخواهد بود و نارسایی قلبی پیش می آید.

بیماری روماتیسمی قلب

شیوع آن در کشورهای توسعه نیافته رو به کاهش است، اما هنوز ازمشکلات عمده در جهان سوم به شمار می آید. این بیماری از عوارض دیررس تب روماتیسمی است که ریشه در دوران کودکی دارد. با گذشت سال، به جای آثار بیماری بر دریچه های قلبی سبب تنگی پیش رونده ی دریچه (استنوز) یا بسته نشدن صحیح آن می شود، که حالت اخیر باعث می شود خون در جهت نادرست، پس زده شود(نارسایی دریچه). ممکن است تا سنین میان سالی، تنگی نفس یا نارسایی قلبی ایجاد شود. ممکن است شکافتن دریچه از طریق جراحی (والووتومی) یا تعویض دریچه به نحو چشمگیری مفید باشد.

آلژی ها

آلرژی نوعی افزایش حساسیت یا واکنش غیر عادی بدن در تماس با ماده ای به خصوص است. این واژه برای نخستین بار در 1906 به وسیله ی بارون کلمنس فون پیرکت آلمانی، که متخصص کودکان بود، برای نام گذاری واکنشی غیرعادی در برابر ماده ی سلی به کار رفت. امکان دارد این واکنش به بیماری هایی نظیر آسم منجر شود، یا این که ملایم باشد و موجب اندکی ناراحتی شود. بسیاری از افراد تنها دچار آلژی خاصی هستند. (مثلا نسبت به غذا یا داروی به خصوصی حساسیت دارند.) اما برخی از نظر ارثی به طور کلی مستعد آلژی هستند (آتوپی). از نمونه های آلژی عبارتند از:

تب یونجه (رینیت آلژیک)

نوعی آلژی فصلی است که با عطسه و احتقان بینی و خارش چشمان مشخص می شود و ناشی از حساسیت به گرده ی علف ها یا درختان درماه ها بهار و تابستان است.

کهیر

واکنشی پوستی همراه با خارش شدید است که به شکل برآمدگی نرم قرمز یا رنگ پریده ای ظاهر می شود. در موارد شدید ممکن است ورم لب ها یا پوست دور چشمان ظاهر شود. آلژی ایجاد کننده ی آن ممکن است حساسیت به غذا (نظیر ماهی، تخم مرغ، توت)، حساسیت به دارو (مانند پنی سیلین)، یا تماس با مواد شیمیایی، پر یا پشم باشد. همچنین امکان دارد آلژی نسبت به داروها به صورت دانه های پوستی لکه مانند و قرمزی تظاهر یابد که شبیه سرخک هستند.

آسمی

اختلالی تنفسی است که با تنفس صدادار ناشی از تنگ شدن راه های هوایی (نایژه ها) مشخص می شود. این تنگی تا حدی نتیجه ی انقباض ماهیچه های نایژه ها و تا حدی بر اثر ورم و احتقان پوشش مخاطی آن هاست. آسم دوران کودکی بر خلاف آسم بزرگسالان غالبا درکسانی که اَتوپیک هستند، (مستعد آلژی اند) اتفاق می افتد و ممکن است آلژی به چیزهایی مانند گردو غبار منزل، پر، گرده و مو یا پشم حیوانات آغازگر حمله های آسم باشد. غلبا درخانواده سابقه ی آلرژی وجود دارد؛ پسران بیشتر از دختران دچار آن می شوند و امکان دارد آسم دوران کودکی در هنگام بلوغ بر طرف شود. هم چنین ممکن است حمله ها بر اثر عفونت ها و عوامل محرکی همچون هوای سرد یا دود سیگار، یا فشارهای روانی آغاز شوند. امروزه دمران های دارویی بسیار متداولند، که اکثرشان به صورت استنشاقی هستند.

آرتریت (ورم مفصلی) وانواع آن

آرتریت واژه ای است که در مورد انواع حالاتی که سبب درد مفصلی می شوند، به کار می رود. دو گروه اصلی آرتریت وجود دارد:

ورم استخوانی مفاصل (اوستئو اَرتریت)

شایع ترین شکل آرتریت است. نوعی تحلیل رفتگی مفصلی است که به مرور زمان بر اثر فرسایش طبیعی ایجاد می شود. غضروف پوشاننده ی انتهای استخوان ها فرسوده می گردد و این، سرانجام منجر به ضخیم و متورم شدن خود استخوان، به خصوص درکناره های مفصلی می شود. امروزه جراحی برای جایگزین کردن مفاصل زانو و لگن که به شدت دچار ورم استخوانی مفاصل شده اند به فراوانی انجام می شود.

ورم التهابی مفاصل

به صورت های مختلفی است، ولی به طور کلی ناشی از التهاب بافت های فرش کننده ی مفصل (سینوویوم) است. شکل های ملایمتر آن را به نام روماتیسم می شناسند، ولی اشکال شدیدتر آن ممکن است ناشی از ورم شبه روماتیسمی مفاصل (ارتریت روماتوئید)، نقرس، یا عفونت باکتریایی باشند. در ورم شبه روماتیسمی مفاصل، دستگاه ایمنی بدن علیه بافت سینوویومی خودش واکنش نشان می دهد، و در این فرآیند با آسیب زدن به آن، سبب درد و سفتی و ورم مفصل ها می شود. ممکن است هر مفصلی گرفتار شود، اما انگشتان از محل های شایع آنند. درشکل های شدید آن، ناهنجاری پیش رونده ی مفصل ها پیش می آید. در نقرس، بلورهای ریز ماده ی اسید اوریک در مفصل (بیش از همه در مفصل قاعده شست پا) ته نشست می کند که سبب درد شدید و حساسیت می شود. ورم مفصلی بر اثر عفونت باکتریایی به ندرت اتفاق می افتد، و ناشی از زخم باز یا گسترش عفونت از جای دیگر بدن است. (مثلا ذات الریه یا بیماری مقاربتی).